De antisociale persoonlijkheidsstoornis

Bijna dagelijks lezen we over antisociale jongeren, (jonge) criminelen, agressieve hangjongeren, loverboys, grenzeloze meiden…Jongeren, maar ook volwassenen, die voor niets en niemand achting hebben. Zij kunnen anderen onrecht aandoen zonder dat ze daar zelf een greintje spijt of schuldgevoel over hebben. Als dit het geval is, dan heeft zo’n persoon een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Iemand met zo’n stoornis is niet in staat zich aan de wet te houden. Hij wil het niet en kan het niet. En als zijn onverschillige gedrag de veiligheid van anderen in gevaar brengt, voelt hij hierover geen spijt of schuld, ook niet als het mensen betreft die hij graag mag of van wie hij houdt. Er lijkt sprake te zijn van een roekeloze jacht op het eigen voordeel waarvoor alles en iedereen moet wijken of opgeofferd mag worden. Hij is een meester in oneerlijkheid en liegen: zoals een valse naam opgeven of de papieren of bankrekeningen van anderen gebruiken voor eigen gewin of plezier.

Dat hij hiermee anderen kwetst, misdeelt of zelfs mishandelt, maakt niets uit, want er is weinig of geen geweten of inlevingsvermogen aanwezig. En juist daarom is er ook geen behoefte om te veranderen want de last en de pijn die dit allemaal met zich meebrengt, liggen voor het grootste deel op de schouders van de anderen die erbij betrokken zijn (geraakt). Wel zijn er wanhopige ouders, partners en andere familieleden die woedend zijn en zich rot schamen, anderen in hun omgeving die last hebben. Vaak worden zulke jongeren van school verwijderd of als het om een volwassenen gaat, uit hun baan gezet. Het wachten is dan vaak op Vrouwe Justitia. Iemand met een antisociale persoonlijkheidsontwikkeling is eigenlijk alleen bereid tot een behandeling als hij of zij daartoe verplicht wordt, en ook dan maakt hij/zij een behandeling vaak niet af.